zaterdag 29 mei 2021

De 8 van Marnemoende

 Met het mooie weer van vandaag is de keus om te wandelen zo gemakkelijk gemaakt. Ik moet-en-zal iedere dag een rondje maken, zelfs door weer en wind zet ik door. Maar deze zaterdag is totaal geen sprake van doorzetten. Het is een makkie, want wat een cadeau de zon mee te hebben. Het is precies daarom dat ik mezelf in de auto insmeer met zonnebrand. De geur van die spray brengt me even naar Zuid Frankrijk - zal ik er komen dit jaar?

    Bij het openen van mijn ogen staan we geparkeerd bij Delos Yachtcharter - startpunt van de 8 van Marnemoende in IJsselstein en Montfoort. Nee, we kopen geen boot. Zo jammer.

Marnemoende
We kozen deze wandeling omdat het een kwartier bij ons vandaan ligt; het kan voor jou verder weg liggen, maar deze route ligt hier vast:
    Deze wandeling is niet alleen acht kilometer lang, maar ook lopen we als het ware een acht. Een rondje van drie en een rondje van vijf kilometer kruisen elkaar namelijk bij het startpunt. Klik vooral op de link en bekijk de plattegrond. Ligt het aan mij of moet je die acht er in willen zien?
    Voor mij telt de acht kilometer. Zin in, hup, de auto uit!

Denkwerk
Vol goede moed lopen we het pad op, nemen de brug over de Hollandse IJssel en slaan linksaf een fietspad op. Het volgen van deze route is aan de hand van TOP-paaltjes. De nummers staan op de site.
    Wij proberen altijd een paar cijfers achter elkaar te onthouden. Mij lukt het niet, Marcel is daar beter in. Gelukkig is hij erbij, mag hij het onthoud-werk doen.

Fietspad
Onze route loop voorlopig over een fietspad. Bij tegenliggende of achterop komende fietsers kunnen we een stap opzij zetten om in het gras door te lopen. Ik loop vooral liever op het asfalt, want met die stevige bodem is het gemakkelijker om me heen kijken.
    Voor de rest vind ik wandelen op het fietspad niet fijn of ontspannen. Het is steeds opletten of er iemand aan komt. Zeker omdat ik slechthorend ben, kijk ik vaak achterom, want liever weet ik dat er iets aankomt, dan me op het laatst uit mijn schoenen te schrikken van een plotselinge bel of zelfs niets horen. Fietst daar ineens iemand rakelings langs.
    Toch kan ik ondanks verschillende uitstapjes op het gras genieten van de weidsheid, het boerenland, de wolkenluchten en bomen die het beeld vullen. Jammer dat ik de warmte en wind niet vast kan leggen. Door de wind is het maar net te doen zonder vest.


Kievit
Al doorlopend horen we een soort 'wiepwiep' vanaf het veld naast ons. We stoppen en kijken naar wie het geluid maakt. Een onbekende vogel 'wiept' en wandelt in het veld.
    'Weet jij wat voor vogel dat is?'
    'Dat is een Kuifwiep.'
    'Jaja, hoe weet jij dat nou weer?'
    'Dat hoor je toch? Hij zegt: "wiepwiep" en heeft een kuif." Tja, zo'n kuif zou mijn lief vast ook graag willen hebben. Ik hou verder even mijn mond. Het antwoord van mijn lief zegt echter alles over zijn vogelkennis. Een vorige wandeling troffen we een Mwiepmwiep. Gelukkig beslist meneer niet over alle vogelnamen, want we zouden dan leven met een piefpief, een pwietpwiet en fietfieuw. Hou dat maar eens allemaal uit elkaar. Ondertussen weet ik door een vriend dat dit een Kievit is. Die zegt duidelijk niet: "KievitKievit".

Deceptie
Na ruim een kilometer leidt de route ons links het fietspad af. Rechts van ons ligt een camping. Geen slechte in onze ogen en vooral de plekken aan de Hollandse IJssel zijn niet verkeerd.
    We blijken niet de enigen op deze plek. Er zitten meerdere mensen en er dralen wat wandelaars. We begrijpen al snel waarom. Het jaagpad, waar onze route verder gaat, is gesloten. Een hek en daarop een bord, ontnemen ons de weg.
    'Dat bord heb ik gemaakt,' hoor ik naast me. Mijn man de beletteraar maakt wel meer borden en bumpt er soms gewoon tegenop.
    'Nou lekker dan, dat maakt je medeplichtig aan deze deceptie. Wat nu?' Andere wandelaars denken dat het pad dicht is vanwege de coronamaatregelen. Zo langzamerhand komt het toch wel onze strot uit hè, de invloed van corona? Even overwegen we als criminelen om het hek heen te klimmen zoals anderen doen, maar we horen dat er handhavers op het water varen. Dan toch maar niet.

Jaagpad
We aanvaarden de terugweg via de heenweg tot we terug zijn bij de brug aan het begin van onze wandeling. Het afgesloten stukje route eindigt onder de brug. Daarom lopen we daar even naartoe om daar eenzelfde bord en hek te zien als aan de andere kant. We besluiten even op het bankje aan het water te zitten en zien tot onze verrassing dat het jaagpad aan de andere kant van de brug open is. Het hek kan niet verder uitnodigend open staan.
    'Aangezien er geen waarschuwing staat, gaan we toch wel daar heen?', wijs ik naar het hek en het pad.
    'Zeker weten, al staat er aan de andere kant misschien wel een hek, hier niet! Kom we gaan!'

Dierengeluiden
We betreden een zeer mooi pad langs de Hollandse IJssel. Regelmatig horen we het geronk van boten op het water, evengoed is het soms stil en zijn het de vogels die de hemel vullen met hun gefluit. Beestjes, dieren, paddenstoelen en bloemen veraangenamen de route. Schapen in het weiland, ganzen op het water, gezoem in de lucht. Wat wil een wandelaar nog meer? Meer dan dit genieten hoeft niet. Het is mooi, frisgroen en rustig. 
    We komen op dit pad van ongeveer 2,5 kilometer drie mensen tegen. Dat maakt dit gedeelte rustiger dan de andere.





Glibberen
Paddenstoelen verraden de vochtigheid van de grond. En zij niet alleen. Waar ik vorige week nog tegen Marcel zei:
    'Met deze schoenen kan ik domweg niet meer uitglijden, want de grip is fantastisch,' neem ik die woorden hier terug. Ik voel af en toe geglibber onder mijn schoenen.  Het is het stro dat op modder ligt dat de route hier en daar glad maakt. Niet alleen ik, ook Marcel voelt het. De vocht en oneffenheid van het pad maken zorgeloos rondkijken over het water en het land onmogelijk, daarom stoppen we regelmatig om rond te kijken.
    Naarmate we Montfoort naderen, wordt de begroeiing voller. Ik moet uitkijken voor brandnetels, want draag blote benen onder mijn jurk. Ja, hé, de zon schijnt, dan draag ik geen broek.
    We zien een gebouw in het water en even verderop een terrein waar giftige grond ligt. Het is precies daar dat Marcel wijst naar ons droomhuis (lees: bouwval).
    'Succes schatje!'
    En bijna aan het eind van het pad zie ik een heel leuk verkeersbord. Weet je waarom die daar hangt? Aan de andere kant van het hek woont een behoorlijk grote hond en geloof me, die komt op je af. Deed hij ook bij mij, voor alleen het maken van deze foto. Maar stel dat jij, meneer, daar gaat staan plassen. Ik weet het niet hoor, wat mij betreft is het niet echt veilig met die scherpe tanden aan de andere kant van het hek.


 


Eindsprint
We verlaten het jaagpad, gewoonweg omdat we anders de tuin van iemand betreden, en volgen een smal pad langs huizen en tuinen tot we weer op het fietspad richting beginpunt wandelen. Eindigend bij een veld met een paar Alpaca's die al net zo min als schapen interesse hebben in mij. De liefde is nooit wederzijds. Ik maak het uit.




Nagenieten
Bijna bij het eindpunt, onder eerder genoemde brug, zijn de bankjes vrij (ik zeg liever onbezeten). Wij blijven er daarom graag even hangen. Gewoon omdat het kan en het weer zo ontzettend mooi is. Uitkijkend over het water, genietend van een libelle en manlief die even zijn ogen sluit bedenk ik: het was mooi. Wandelen is mooi.

Tot de volgende wandeling,
Irene

maandag 24 mei 2021

Kaapse Bossen

en zijn (onzichtbare) hoogtepunten

Als het weer onstuimiger is en we laat lunchen zit er weinig anders op dan in de buurt te wandelen. We kozen daarom voor een wandeling in de Kaapse Bossen, een klein half uur bij ons vandaan.

https://www.natuurmonumenten.nl/natuurgebieden/kaapse-bossen/route/wandelroute-hoogtepunten-kaapse-bossen-doorn

We parkeerden de auto, stapten uit en staken al snel de drukke weg over. Oppassen geblazen. Nog niet helemaal in de fotografiemodus en omdat een vrouw aan het werk was in het beeld, vergat ik de huisjes aan onze rechterhand te vereeuwigen. Ze bleken het eerste hoogtepunt te zijn op onze route  - huisjes die in vervlogen tijden behoorden tot de oude tramremise Sandenburg.
    Wat wel al mijn aandacht trok waren de plassen op het pad. Ik ben helemaal verliefd op spiegelingen. Mijn man merkte terecht op dat ik eigenlijk meer naar de grond dan omhoog keek. Ik zei dan ook wijzend in een plas:
    'Kijk hoe mooi die boom is.' Waarna hij omhoog keek.
    'Ja, hij reikt hoog.' Dacht ik ineens aan een spreuk die duidelijk maakt dat liefde niet alleen in elkaars ogen kijken is, maar juist in dezelfde richting. Ging hier bij mijn man en mij toch iets goed mis. Hij keek omhoog, ik omlaag. Verander ik de spreuk: Liefde is hetzelfde voor ogen hebben, maar vanuit een andere hoek gezien.


Toeristische route
Veel weerspiegelingen en wat paddenstoelen later liepen we eindelijk stevig door. Alhoewel stevig een groot woord is, want onderweg vonden we veel plekken waar we de toeristische route verkozen boven het gewone pad. Daarmee bedoel ik dat we, om modderpoelen op onze weg te ontwijken, de smalle off-road olifantenpaadjes kozen. Het is als verkozen we de smalle weg boven de brede weg en liepen achter bomen langs om het modderpad te ontwijken.
    Was ik een dag eerder blij met een wandeling waar mijn wandelschoenen weer lekker schoon van werden, kon ik dat hier weer vergeten. Die schoenen maken wat mee.

 

Geklets
Veel andere stukken op deze wandeling waren goed begaanbaar, waardoor het genieten van bos en natuur vooral op de voorgrond stond. Hoewel we zeker niet alleen waren. Vaak hoorden we mensen met elkaar in gesprek en konden als we er zin in hadden de gesprekken volgen. We vroegen ons dan ook niet voor het eerst af: waarom praten mensen zo hard?
    Bedenk ik nu: of zijn wij zo stil, genietend van de rust, van de natuur en zijn geluiden? Ach ja, ieder zijn of haar ding in het bos.
 

Trap
Uiteraard moesten we de drukke weg weer een keer over en wat mij betreft sneller dan verwacht, maar ook leuk. We betraden namelijk het Doornse Gat, een dagrecreatiegebied, dat niet alleen meer afwisseling bood in paden en gebied, ook in de hoeveelheid mensen. We keken vanaf een hoger geleden plek neer op gezelligheid en activiteit en verder wandelend liepen we een trap voorbij.
    'Wat als ik die trap nou wil nemen?'
    'Dan heb je pech, de route gaat daarheen,' wees mijn man vooruit. Daarom nam ik mijn verlies in de hoop dat 'daarheen' iets beters was.
    Dat was er, we liepen door en kwamen via een scherpe bocht naar rechts even later terug bij die trap, onderaan dan wel.
    'Als ik het goed begrijp, hadden we de wandeling, die nu al verder is dan die negen kilometen, kunnen afsnijden.' Met al die toeristische uitstapjes wordt een wandeling namelijk langer, ik bedoel maar: een rechte lijn lopen of allemaal extra bochten. Dat laatste is toch verder, hoewel nooit slecht voor lijf en leden (billen dus).
    'Als jij het goed begrijpt en de route had willen afsnijden, had je al op de parkeerplaats een rondje kunnen lopen en zo de boel afgesneden. Hup weer de auto in en naar huis.'
    'Dat kunnen we de volgende keer doen.'

 

Misstap
We vervolgden onze weg door gebied dat meer hoogteverschillen kende en daarmee speelser overkwam. Ook meer opletten vanwege boomwortels die hoger op het pad lagen. Wat me brengt bij een tweetal momenten dat ik me bijna flinke verstapte en me afvroeg waarom.
    We staken een paar keer een weg over, niet alleen de grote weg, maar ook wegen die door het bos liepen en juist daar verstapte ik me bij de wisseling van asfalt naar bospad?
    'Tja, Irene,' zei meneer, ' in het bos ben je meer bedacht op storende wortels en stronken. Dan let je meer op de bodem. Op de weg verwacht je geen obstakels en richt jij je meer op de omgeving. Daar verstap jij je, want precies daar waar het asfalt behoorlijk hoger ligt dan het bospad ga jij de weg af en bam. Daar schrik je van. Jij bent ook degene die uitgleed in de modder, eerder dit jaar.'
    'Leuk die herinnering. Het is duidelijk: ik moet opletten bij de wisseling van asfaltweg naar bospad. Hoe stom dat ook klinkt. En ik wacht op de dag dat jij op je snuffert gaat, vol in de modder. Geloof me, eerst pies ik in mijn broek van het lachen en als ik bijgekomen ben vraag ik of het gaat.'
    'Nou, lekker dan, toen jij uitgleed stond ik direct met mijn hand klaar om je op te rapen.'
    'Verschil moet er zijn.'

Pauze
Had ik het even eerder over kletsende wandelaars? Onze oplossing is deze: Pauze inlassen op een zeer geschikte plek en de ene na de andere wandelaar aan je voorbij laten gaan. Daarbij zeg ik dat deze wandeling behoorlijk wat bankjes bevat, wat in mijn beleving bij Natuurmonumenten nooit een probleem is. Op hun terreinen zijn de bankjes allemaal even netjes en volop aanwezig. Wij zagen echter dit plekje, waar een grote boom als bank diende en lieten daarbij een flink aantal kletsende wandelaars aan ons voorbijgaan.






Parkachtig
Een appeltje, een salmiakknots, een bungel met de benen en wat foto's later vervolgen we onze weg. We naderden een meer aangelegd gebied, met (nog net niet bloeiende) Rododendrons en strakkere paden. Wat ik me echter afvroeg is waarom we niet op dat pad liepen tussen de Rododendrons door, maar op een pad dat evenwijdig daaraan liep. Het was toch niet vanwege die tak in de plas? Hadden we eerder geweten dat het tot het einde evenwijdig liep, dan namen we liever dat pad. Nog eens terug was geen optie, we werden al moe.



Spandoek
We vervolgden de wandeling om uit te komen bij een Poortgebouw. Hoe prachtig die luiken, de poort en de ligging in het bos. Doe mij zo'n woonplek.
    Verder op in de wandeling troffen we twee spandoeken aan, geen idee wat het doel ervan was. Ze toonden het patroon van veren in kleur. Ik vond het wel wat hebben. Het bood een verrassend effect in het beeld van het boslandschap.


Bezienswaardigheden
Tot onze verrassing en niet veel verder kwamen we uit bij de uitkijktoren die we kennen van een bezoek aan dit bos jaren geleden. We gingen de toren niet in, want er waren ons iets teveel mensen. We liepen door, waarmee we opnieuw meerdere wandelaars wisten af te schudden. Altijd prettig een punt waar mensen blijven hangen.
    Nog iets verdergelopen zagen we een kei. Keitof, maar over het hoe en wat lees je in de eerder gedeelde link. Ik vind het niet nodig te herhalen wat je daar leest.


Helenaheuvel
We bevonden ons ondertussen op twee-derde van de wandeling en kwamen uit bij Chalet Helenaheuvel, waar we een cappuccino dronken en ik een scone at. Ze zijn daar zo lekker! Het uitzicht was evengoed om van te smullen. Het was goed toeven tot vlak voor sluitingstijd, 18.00 uur.
    De cafeïne gaf ons de energie om nog even vol te houden. Nog zo'n drie kilometer te gaan.



Hoogtepunten
In die laatste kilometers ontdekten we een tweede minpunt in de app en op de route. Verschillende hoogtepunten na het Chalet lagen niet op de route die we volgenden. Kijkend in de app, klopte dat ook, want de route die we volgden aan de hand van blauwe paaltjes, verliep minder recht-toe-recht-aan dan wat we in de app zagen. Wat we ook tijdens andere wandelingen met de app ontdekten is dat de werkelijke locatie voor loopt op de app. De app komt niet mee, waardoor je bepaalde punten al voorbij bent en geen melding krijgt. Of lopen wij de app er uit?
    Ik hou het op het laatste, dat klinkt namelijk best stoer.
    Afijn, onze over-all indruk van deze wandeling: Het was een typische boswandeling, voor ons niet de meest indrukwekkende, want we zijn de laatste twee jaar verrast met wandelingen die meer verrassende en culturele elementen bevatten. Toch was het heerlijk toeven in dit bos met een afwisseling van naald- en loofbomen, hoogteverschillen, hoogtepunten en op het moment van vermoeidheid de Helenaheuvel. Gewoon doen dus.

Tot gauw en gegroet met een regendruppel,
Irene

ps. voor meer uit het dagelijks leven van Typisch Irene? www.typisch-irene.nl en https://www.facebook.com/typischirene