zaterdag 11 september 2021

Fototentoonstelling

 Soms heeft mijn man zulke leuke klussen, dat als ik er van hoor, ik al bijna in de trein richting Utrecht spring om het eigenogig te zien. Hij moet me dan werkelijk tegenhouden met de woorden:

    ,,Maar ik plaats het pas volgende week.”
    ,,Oh, wanneer volgende week?"
    ,,Woensdag en donderdag. Ik hou je op de hoogte.”
    ,,Top, dan hou ik donderdag in ieder geval vrij, dus je mag woensdag niet ineens klaar zijn.”
    ,,Geen zorgen vijftien borden plaats ik niet in één dag.”

Vakantiedag

Omdat ik zelf nog niet omkom in het werk voor mijn krantje, zocht ik gisteren mijn wandeloutfit bij elkaar, zorgde voor een volle smartphone en nam de trein. Het idee was gewoon even gauw heen en weer. Al weet iedereen die, mij goed kent dat een snel heen-en-weertje voor mij onmogelijk is zeker als ik mijn stadsie Utrecht bezoek. Alleen al de eerste stap uit de trein voelt voor mij als ultieme vrijheid; even weg van alles wat me thuis bezighoudt.
    Zo stapte ik de stationshal in, kocht een Café Mocha bij Starbucks en wandelde richting Catharijnesingel, deze keer dan.
    Deze singel is sinds de vernieuwing een fantastisch mooie oase van rust en ruimte geworden. De wilde bloemen die er groeien, de ouder ogende lantaarnpalen, de bankjes… Ach het is gewoonweg een mooie plek om te lanterfanten.

Geraakt

Al snel ontdekte ik het eerste bewijs van mijn mans ingrijpen aan de singel. Ik wandelde op het eerste paneel af. Daarop las ik informatie over de fototentoonstelling die vanaf vandaag geopend en te zien is, waar mijn man dus gisteren nog aan werkte.
    Fotograaf Ruud Spaargaren portretteerde en stadsdichters schreven gedichten bij de verhalen van verschillende dak- en thuislozen. Bij het lezen van dat eerste paneel was ik geraakt; al was het maar door die ene zin: ‘De omgeving van de mens is de medemens.’ Die was raak!

Onbegrip
Ik bedacht direct daarop dat ik niet begrijp dat mensen deze zeer tijdelijke tentoonstelling niet omarmen, maar juist verguizen. De panelen, waarvan ik dacht dat ze veel groter zouden zijn, vallen op, maar verpesten zeker niet het over-all beeld van de singel en het Zocherpark. Als je ze niet op je foto’s wilt zien, is dat mogelijk. Ga er lekker achter staan en KLIK.
  
 
Beter lijkt het me om eerlijk en open te kijken. Zie de mens en lees de gedichten. Laat het tot je inwerken. Bij ieder gedicht ontdek je een verhaal.
    Een verhaal dat (mij) raakt. Maar natuurlijk, ik zal wel weer uitgescholden worden voor gevoelige muts en men zal zeggen:
    ,,Tuurlijk je man heeft het geplaatst.”
    Doe maar. Ik pleit ervoor te stoppen met praten, wordt eens even stil en kijk en lees. Deze tentoonstelling gaat over mensen, net als jij en ik, hun leven liep alleen anders, maar daarom zijn ze niet minder waard.

***

Voor de geoefende lezer, mijn fans nog even dit:
    Zoals je ziet koppel ik hier verschillend hobby’s aan elkaar: wandelen, koffieleuten, mijn favoriete stad bezoeken, fotograferen en foto’s van een ander bekijken, gedichten lezen en aan het eind mijn manneke zien werken. Oh, dat vind ik zo heerlijk
    Dit was leven op mijn vrije dag. Overheerlijk lekker dus.

Wissen
Utrecht is zo ondertussen wel een enorm ding, besef ik na het bezoeken van verschillende steden in ons kikkerlandje. Het is een stevig ding in mijn hart geworden.
    Geboren in New Zealand en als vijf/zes jarig meiske van daar vertrokken met mijn ouders in een vliegtuig naar Nederland, hun geboorteland, veranderde mijn leven. Het lijkt er op dat ik met het verstrijken van de kilometers alle herinneringen achter met liet. Met hemelsbreed ruim 18.500 kilometer op de teller is er genoeg tijd en ruimte om te wissen. Zo lijkt het.
    
Ik verloor de taal in twee weken en de herinneringen voor mijn gevoel nog sneller. De psycholoog die me rond mijn 30ste begeleidde wist te zeggen dat als hoog sensitief meiske en compleet overdonderd door zoveel nieuws: een ander land en cultuur, een heel nieuwe familie (twee familie’s zelfs, die van Van Hoof en Van Dalen) en de taal. Hoewel ik Nederlands verstond, sprak ik het niet in New Zealand. Eenmaal in Nederland sprak ik binnen twee weken Nederlands en klonk heel lang geen Engels meer.
    Om al dat nieuwe te leren kennen en accepteren in mijn kleine kop, moest ik andere dingen wissen.

Adoptie
Ik vind dat eigenlijk enorm verdrietig. Echt. Het land moet zo mooi zijn en ik weet het niet (meer). Het voelt of ik mijn verleden volledig gewist heb en soms zelfs eigenlijk niet weet wat te zeggen op de vraag:
    ,,Waar kom jij vandaan?”
    Tot gisteren die wandeling langs al die foto’s van dak- en thuislozen. Toen bedacht ik: deze binnenstad is zo onder mijn huid, nee in mijn hart gekropen, ik adopteer deze stad. Ik adopteer Utrecht binnenstad als mijn geboorteplaats. Zo!
    En weet je? Blijk ik ineens geboren in de stad van mijn man.
    Dat voelt dubbel zo goed!



Het verhaal van de spullen:

Ze konden wel een dagje zonder
lekker
zonder de mens op stap
gewoon eens los
van waar die heen ging
op een eigen plek
blijven liggen, zitten of staan 
op zichzelf
genietend van de singel 
van voorbij lopende mensen
het kabbelende water
de ruis van verkeer
en blijven
eo lang als ze zelf wilden
wat heerlijk
even zonder mens

zaterdag 3 juli 2021

Rosandepad Oosterbeek - een must do

Belachelijk veel foto’s en vier uur wandelen later zei ik:
    ‘Het Rosandepad in Oosterbeek is schitterend.’ Wij vonden 'm hier. Ik noem het voor mezelf een trage tocht, want iedere paar minuten stopten we voor een foto of meer, waardoor deze wandeling veel tijd in beslag nam. En wat dacht je van twee flinke pauzes? Weet je wat? Wandel lekker de route mee via deze blog en kijk of je  me binnenkort in de voetsporen volgt.

Picknick
Wij kwamen op lunchtijd aan en wisten Park Hartenstein bij het startpunt. De mini-picknick werd meegedragen en de zoektocht naar een lekker zitplekje gestart. Die vonden we snel, tot ineens van achter de struiken vandaan, een oudere dame in dezelfde richting tussen ons en het bankje liep. Ik zei lacherig:
    ‘Als ik nu een sprintje waag, win ik,” maar zo asociaal ben ik niet. Deze dame, die slechter ter been was dan ik, nam plaats op het bankje. Wij liepen door, wat een fantastisch plan bleek, want we vonden een ander bankje in de schaduw met uitzicht op een paar bijzondere uitheemse bomen: twee enorme Mammoetbomen en een paar Cypressen. Echt indrukwekkend.

  

Wandelstart
Nadat de lunch op wonderlijke wijze verdwenen en mijn buik er vol van was, zetten we onze wandeling in. Het begon met een verwijzing naar de Hemelse berg route. Dat voelden we, we liepen al snel heuvel op. Voor de rest baadde het bos in de zon, waardoor het een hemelse tocht was: lekker licht en zonnig, maar vooral door de bomen lekker koel.
    Al snel wachtte de gedenkzuil voor echtpaar Kneppelhout-van Braam ons op. De zuil was een blijk van dankbaarheid voor wat het echtpaar betekende voor Oosterbeek. Meer hierover vind je hier
    Even verderop stond een heel aparte vork in de weg. We vermoedden dat het een Cypres was, ons verstand van bomen en planten is niet om over naar huis te wandelen. Hoe dan ook stond die boom er gevorkt bij.

 

Waterpartijen
Tot bruggetjes afwisseling in het landschap toonden. Het waren er niet weinig, net als het aantal beekjes dat in het bos stroomde. Het maakte deze wandeling met, voor mijn gevoel, nog amper een kilometer op de teller al bijzonder. Hier kwamen bos, water, bruggen, wonderlijke bomen, zon en warmte elkaar tegen.
    We liepen op een watervalletje af, waarna ik ineens zag dat een hele rij watervalletjes elkaar opvolgden. Aan het begin, of bovenaan, stond een granieten boog. Op de site van wandeleninoosterbeek.nl zeggen ze dat het herinnert aan een fontein die in de bovenste vijver stond. Jammer dat die er niet meer is.



Grothuisje
We volgden de beek heuvel af en ontdekten even verderop een grothuisje. Hoe leuk dat gezin dat rustig onderaan de trap zat te eten. Toen wij voorbijliepen, off stairs, bood mams haar excuses aan.
    ‘Geen zorgen,’ zei ik, ‘Jullie zitten zo relaxed. Ik maakte een foto voor een blog, dat wel, maar hé, zolang ik jullie namen niet weet, kan het toch geen kwaad?' Stiekem was ik jaloers, want dacht met heimwee terug aan de tijd dat wij als gezin de bossen onveilig maakten. Dat is voorbij… Snel door voordat ik een tissue nodig heb.
    Bij het grothuisje ontdekten we een waterval waar we achter langs liepen en verkoeling vonden, hoewel ik het water niet fris vond ruiken. Aan de overkant op de heuvel lag Tuin de Lage Oorsprong. Het blijkt een tuin/kunst/orangerie complex te zijn. We liepen er voorbij, want de ingang lag elders. Bovendien zou een bezoek aan deze tuin einde wandeling betekenen. Geen krul op mijn hoofd die daar aan dacht! In het voorbijgaan zagen we een ensemble zich voorbereiden op een muzikale bijdrage in de tuin.
    ‘Jammer dat we te vroeg hier voorbij lopen, anders hadden we even kunnen luisteren,’ opperde mijn man terecht.
    ‘Wat ik thuis in ieder geval even doe is grote wijsneus Google vragen naar deze tuin, want het trekt me.’

 

 

Afwisselend
Verder wandelend kwamen we op een plateau, dat een uitkijkpunt vormde vanaf de Hemelse berg. We namen de trappen naar beneden en vervolgden de route via paden langs weilanden en bos. Het moet gezegd, zomaar tussendoor. Deze wandeling is enorm afwisselend.
    We wandelden maar zo een volgend park in. De Gielenbeek stroomde er, maar of het park daarnaar genoemd was, weet ik niet. De netheid van de aangelegde natuur was een welkome afwisseling.        Doorwandelend volgden waterpartijen elkaar op. Tot we een stukje bebouwde kom van Oosterbeek schampten en via smalle paadjes langs het dorp af, zelfs een vlonder pad bewandelden, het prachtig, pittoreske, kleine Oude Kerk van Oosterbeek ontdekten. We liepen er alle kanten omheen en hielden er pauze onder een boom. Mijn radijspauze, voor wie het interessant vindt.

 

 

  

 

Uiterwaarden
Vanaf hier liepen we een heel ander gebied in, de uiterwaarden van de Neder-Rijn. Het was daar dat ik me afvroeg: Waarom heet dit pad eigenlijk het Rosandepad? Nu weet ik dat waar wij liepen de Rosandepolder heette en verderop ontdekten we een bord waarop stond dat in het hoge gras en onzichtbaar ooit kasteel Rosande stond.
    ‘Vandaar!’, klonk ineens in de polder. Waarbij we richting de rivier wandelden, over een camping stapten en er weer af een bordje zagen met: ook in de winter.
    ‘Wat ook in de winter? Tandenpoesten? Voeten vegen? Kruimels van de grond vegen?’ Ik hoopte er verderop achter te komen aan de hand van een ander bordje, maar daar stond geen tekst op. Dus wat dan ook, moet ook in de winter. Lekker duidelijk.



Huwelijksaanzoek
Midden in het landschap kruiste de spoorbrug. We merkten beide op dat het niet eens stoorde. We vonden ‘m alleen niet roestig genoeg. Dat cortenstaal dat we vaak tegen komen vinden we wel wat. Deze brug was gewoonweg te netjes. Al goed, we liepen er onderdoor en vervolgden onze weg.
    Tot we bij een meer aankwamen en direct één dingen deden: we trokken onze schoenen en sokken uit om pootje te baden. Heerlijk even pauze houden op een bankje aan het water en bij een heel aparte strandtas. Na deze pauze liepen we verfrist verder langs de plas. Waarna we eerdergenoemd bord met informatie over kasteel Rosande ontdekten. We zwaaiden even later naar een kameel en zagen op de spoorbrug de tekst: Els wil je met me trouwen?
    Manlief was ooit schilder en bekeek het werk grondig om te beoordelen hoe de tekst geschilderd was. Hij vermoedde vanaf de grond met een hele lange roller. Daarom respect. Bij mij speelde alleen deze ene vraag:
    ‘Els, zei je ja?’



 

Bedstee
We vervolgden onze weg door landerijen en een wijngaard en wandelden via een waterval en nog een meer het bos weer in langs het prachtig Landgoed Mariëndaal af. Hier opperde mijn man:
    ‘Degene die deze route heeft gemaakt, dacht: daar is een bruggetje, daar wil Irene heen.’ Daar liepen we, er overheen. De zoveelste brug, de zoveelste beek en het verveelde niet. Op naar de Groende Bedstee, zoals de tunnel van bomen op het landgoed worden genoemd. Een bijzondere tunnel van bomen met takken die alle kanten op kronkelen, maar vooral mooi en sprookjesachtig. Ik voelde me een prinses... in mijn jurk en wandelschoenen. Heel sexy.





Laatste loodjes
Vervolgens wandelen we een helling op tussen weilanden door. Bovenaan de heuvel stond een stenen tafel. Ik vond het wel wat voor thuis, maar het verplaatsen was ondoenlijk, daarbij paste het niet in de rugzak. Ach ja, het stond verder niet in de weg.
    Bij een weiland trof ik een koe die ons een zoentje stuurde. Ik geef het door aan jou en wandelde ondertussen recht op een theekoepeltje af. De route verliep verder langs beukenlanen naar Oosterbeek waar we de militaire Airborne begraafplaats naderden. We hielden stil, in respect om de gevallenen. Waarna we via een stuk door Oosterbeek onszelf terugvonden in Park Hartenstein.
 


Gedag
De wandeling was rond. Goed aangegeven aan de hand van paaltjes. Geen spijt, het was lang, we liepen 'm langzaam, maar zo genoten. Wij zeggen: doen!

Tot wandels,
Irene